Theatermaker en acteur Hanneke van der Paardt speelt momenteel haar voorstelling BANG, is een van de gezichten van VPRO’s Club Lees en wandelt graag in het Flevopark. “Het uitzicht hier is gewoon geweldig, doordat het na al het groen opeens helemaal open is,” zegt ze. “Als het goed met me gaat kom ik hier vaak, maar als ik heel druk ben, dan bijna nooit.”
“Kijk, zie je die schildpad daar, geweldig toch?” Laten we afspreken bij de huisjes achter de jeneverstokerij in het Flevopark, had theatermaker Hanneke van der Paardt gezegd, toen ik vroeg waar ze graag komt in Oost. Zo lopen we op de eerste mooie herfstdag van 2026, in de regen, gezamenlijk naar het water van het Nieuwe Diep, waar tussen de verderop gelegen bosschages een schildpad er relaxed bij ligt.
Wat heb je met deze plek?
“Als ik door het park loop, voelt het alsof ik in het bos ben. Het is een beetje wild, en in vergelijking met andere parken zit het gelukkig niet helemaal vol met sportklassen. Terwijl de hele wereld een soort van gek aan het worden is, gaat hier alles net iets langzamer en verstopt iedereen zich een beetje.”
Wat vind je van de festivals die hier worden georganiseerd?
“Veel mensen die hier wonen vinden dat lastig. Ik ook. Het zijn er veel en soms ontgaat me de toegevoegde waarde. Het park wordt overgenomen door een bepaalde groep mensen, terwijl het juist een collectief eigendom is. Niet alleen van de mensen, maar ook van de dieren en de planten.
Iets verderop werd je geboren.
“Mijn ouders zijn in de jaren negentig in het Oostelijk Havengebied komen wonen. Na de basisschool ging ik naar het Amsterdams Lyceum in Zuid en op mijn negentiende verhuisde ik naar Arnhem om daar de toneelschool te gaan doen.”
Arnhem is geen Amsterdam.
“Ik vind het eigenlijk een hele leuke stad. En ook een beetje vreemd. Het heeft iets hoekigs, dat komt onder andere door de bombardementen van de Tweede Wereldoorlog. Relatief gezien heeft Arnhem ook de meeste kunstenaars van heel Nederland, omdat er zo’n grote kunstacademie zit.”
Je bent druk met je voorstelling BANG die je door heel Nederland speelt.
“De voorstelling gaat over de angsten waar ik last van kreeg toen ik 19 was. Ik was net op kamers, begonnen aan een zware opleiding, en werd me tegelijkertijd voor het eerst bewust van uit wat voor nest ik kwam. Na een avond waarop ik MDMA gebruikte ging het opeens heel slecht met me, ik was heel bang. In de voorstelling ben ik 25 en doe ik een poging de afgelopen jaren en mijn angsten te doorgronden en op te lossen? Dat lukt natuurlijk niet. Niet zoals ik het wil, in elk geval.”
BANG schrijf je met hoofdletters.
“Ik vond de dubbele betekenis leuk, dat het letterlijk ‘bang’ is, maar ook een explosie: BANG. Dat past wel bij hoe rauw het op mijn dak viel toen ik zelf bang werd: ineens werd ik erdoor overspoeld. En het past ook wel bij de voorstelling zoals die is geworden: vol woede, frustratie ook. Die vrouw op het toneel háát haar angst, veracht haar angst. Daar passen die hoofdletters ook goed bij.”
Op je site lees ik dat je een autonome acteur bent. En schrijver en maker.
“Ik ben opgeleid als toneelacteur, maar er was in Arnhem ook altijd veel aandacht voor het maakproces. Ik ben niet iemand die alleen opdracht uitvoert, daar heb ik altijd een soort frictie bij gevoeld. Ik vind het leuker als ik het zelf mag bedenken. Dan begrijp ik vaak beter waarom ik iets doe, en daarmee ook meteen hóé ik iets moet opschrijven of spelen.”
Van werk naar Amsterdam-Oost. Waar sport je?
“Soms zwem ik weleens hier in het Flevoparkbad, maar het vaakst ben ik nu bij de Queer Gym bij de Dappermarkt, het is daar zó fijn. Het is klein, er zijn geen apparaten, alles is in lesverband. Hoe de les precies is ingericht is afhankelijk van de trainers: de één meer op intensiteit, de ander meer op techniek. Ik ben van die plek gaan houden, het is echt een gemeenschap.”
En de dagelijkse boodschappen?
“Elke woensdag ga ik naar Buurthuis de Archipel op het Makassarplein voor een vers groentepakket. Je krijgt zes tot acht verschillende soorten groenten die onbespoten en vrij van kunst- en dierlijke mest zijn. De (superlieve) boeren delen de pakketten zelf uit, zij zijn van De Tuinen van Egel en noemen zichzelf postkapitalistisch. Je betaalt wat past bij je inkomen. Ze geven richtlijnen, maar je hoeft niks te bewijzen of zo, dat vind ik mooi. Wat er in het pakket zit hangt af van het seizoen. Er zijn ook bakkers die zuurdesembrood verkopen. Ik vind het fantastisch.”
Wat zijn andere fijne winkels?
“Mijn boeken koop ik in de Boekhandel van Pampus in het Oostelijk Havengebied. Recent heb ik In verwarde staat van Karlijn Roex aangeschaft. Dat boek gaat over hoe de staat omgaat met, wat zij noemen, verwarde personen. Roex is socioloog én ervaringsdeskundige, wat het boek zeer de moeite waard maakt.”
Heb je een favoriete straat?
“Ik hou heel erg van de straten om de Javastraat, zoals de Eerste Atjehstraat. Het is er veel rustiger en je hebt er prachtige geveltuinen, nu vol met herfstasters. Iets verder op ligt Studio/K, daar kom ik ook graag. En Tigris en Eufraat blijft natuurlijk classic. Gewoon om de falafel vragen en dan zeggen dat je ’m vegan wilt hebben.”
Op 3 en 4 november speelt Hanneke van der Paardt in Frascati in Amsterdam.
