Vanochtend vroeg, na veel getreuzel en gemits en gemaar, toch de zwembroek gevonden, de badslippers gepakt en hop naar het ‘vroeg-zwemmen’ in het Flevoparkbad.
Het kon nog net.
Ik had ook dit jaar weer een tientje betaald aan de vereniging zodat ik elke ochtend voor een grijpstuiver aan mijn conditie zou kunnen werken, maar elke keer was er iets tussen gekomen of had ik excuses verzonnen als: ‘het is nu toch al te laat’ of ‘ik neem nog één kopje koffie’.
Dit keer dwong ik mezelf om te gaan.
Zelfs als ik maar één baantje trek is het al een succes, hield ik mezelf voor.
Het werden er een paar meer, terwijl ik links en rechts voorbij werd gezwommen door de andere zwemmers. Wie was hier nou de bejaarde? Hoe oud, groot, zwaar, grijs of kaal mijn zwemgenoten ook waren, allemaal leken ze over een betere zwemconditie te beschikken dan ik. Dus toen ik uit het water klom voelde ik me aanvankelijk loodzwaar. Maar na een paar passen over de betontegels al wat lichter, en toen zelfs een beetje trots.
Uithijgend op een bankje zag ik hoe het water van de lijven van de na-douchende zwemmers afspatte en glinsterde in het ochtendlicht. Aan de rand van het zwembad ruisten de bomen. Met de zachte ochtendbries kwamen jeugdherinneringen aanwaaien, zoals die eerste keer dat ik in mijn eentje, heel vroeg, vanuit mijn geboorteplaats Bergen naar Egmond was gefietst om te gaan bollenpellen.
Ik was twaalf.
De lange weg vanuit mijn dorp naar de duinen, de zon die alleen voor mij leek te schijnen… nooit eerder had ik me zo vrij en vol van leven gevoeld. Ik zag opeens mogelijkheden, kansen. Ik ging alleen maar uit werken bij een bollenboer om te sparen voor mijn eerste elpee, maar in mijn hoofd was ik al een held, een veroveraar.
En nu, in het zwembad, overviel me weer dat gevoel: vrij en vol van leven.
Terwijl, wat had ik nou helemaal gedaan? Ik was vroeg in de ochtend een kippenstukkie gaan zwemmen en had daarna op een bankje naar zich afdouchende en afdrogende zwemmers gekeken.
Nu zag ik enkelen van hen koffie gaan halen bij de kiosk, en ik voelde mijn liefde voor de medemens opflakkeren. De drukte van de stad, zorgen over AI en de naderende oorlog, alles was even heel ver weg.
Gewoon, na een paar baantjes zwemmen!
Het was kortom een bijna mystieke ervaring.