Ype Driessen (50) is fotostripmaker en debuteerde deze maand als romanschrijver met Vanilla, een taboedoorbrekende queer ontdekkingstocht. In Oost woonde hij ‘geweldig’ rond het Beukenplein. “Het is natuurlijk ook altijd handig om het OLVG in de buurt te hebben, mocht je een been breken.”
Het is gezellig druk in café Maxwell deze vrijdagmiddag 13 februari als we hebben afgesproken met Ype Driessen op het Beukenplein. Een week eerder is zijn boek Vanilla verschenen. Deze plek komt ook voor in zijn boek.
“Daar heet het echter Leibniz, net als Maxwell ook een natuurkundige, ik heb de naam gewoon gesubstitueerd,” zegt hij nippend aan zijn gemberthee.
Driessen maakte in 2004 zijn debuut met de fotostrip 3Hoog in het universiteitsblad van Universiteit Utrecht. In de jaren die volgden maakte hij ook fotostrips voor onder meer New Scientist en de zaterdagbijlage van Het Parool. In de week van het interview sierde zijn portret de cover van diezelfde zaterdagbijlage met de veelzeggende tekst: ‘Iedereen moet dit boek lezen, behalve mijn moeder’.
“Het gaat over seks, ja,” zegt hij. “Om precies te zijn de gay datingwereld. Ik denk dat het interessant is om te lezen als je jezelf een beetje herkent en op deze manier een spiegel krijgt voorgehouden. Of juist als je er vanaf staat en er helemaal niks van weet. Ook dan is het heel interessant.” Lacht. “Dus het is eigenlijk een boek voor iedereen.”
Behalve voor je moeder?
“Ik heb net gehoord dat ze op bladzijde zestig is.”
Met jouw strip sta je elke week in de PS.
“Ik merk dat de krant en het magazine enorm goed gelezen worden. Mensen kennen de strip en ik krijg er veel leuke reacties op. Nee, ik word niet vaak gevraagd om op de foto met iemand te gaan. Daar zijn Amsterdammers te cool voor, ze zien zo vaak mensen die ze kennen uit de media.”
Waarom wilde je hier afspreken?
“In 2012 verhuisde ik van Utrecht naar Amsterdam en toen woonde ik hier om de hoek, in de Derde Oosterparkstraat. Maxwell werd meteen onze stamkroeg. Dat gebeurde ook met de hoofdpersoon van mijn boek, Jip. De eerste avond gaat hij met zijn huisgenoten naar het café op de hoek. Leibniz.”
Hoe vind je deze buurt?
“Geweldig! Ik heb hier vijf jaar gewoond, ons leven speelde zich af op het Beukenplein. Eten haalde ik bij Thaicoon, ik kwam vaak bij het postkantoor op de hoek en zeker ook bij fietsenmakerij Jeroen. Ik hoorde dat hij overleden is, helaas. Tot slot is het natuurlijk altijd handig om het OLVG in de buurt te hebben, mocht je een been breken.”
Waarom ben je uiteindelijk verhuisd?
“Ik woonde met twee vrienden die ook vaak in de fotostrip opdoken en we kregen allemaal een relatie. Met Nico ben ik iets verderop in de Transvaalbuurt gaan samenwonen.”
Wederom dus in Oost.
“Nu woon ik in het centrum, maar ik wilde Oost eigenlijk helemaal niet uit. Toen ik hier kwam had ik door mijn vrienden een zachte landing. Oost is gemoedelijk, mooi en bruisend tegelijk. Ik ben dol op de architectuur, die herkenbaar is, maar niet het cliché is waar toeristen dol op zijn. Het grappige is dat je in de fotostrips ziet dat ik hier niet meer woon. Nu zie je meer beelden van de Waterloopleinbuurt.”
Wat is de mooiste plek hier?
“Ik kom graag in het Sportfondsenbad in Oostpoort. Baantjes trekken vind ik heel rustgevend. Geen telefoon, niemand die tegen je praat, heerlijk. Vroeger trainde ik ook in de oude melkfabriek. Sinds er een nieuwe eigenaar is zijn de ramen dichtgeplakt, hoor je keiharde housemuziek en is alles zwart geschilderd. Daar kom ik niet meer.”
Van het zwembad naar Vanilla, je debuutroman waarin je zelf een keer niet in beeld komt.
“Ik zat al bij uitgeverij Luitingh-Sijthoff, zij vroegen mij of ik dit boek wilde schrijven. Als ik een fotostrip maak zit daar mijn hele omgeving in en moet ik altijd iedereen mobiliseren. Soms zitten mensen er gewoon niet op te wachten. Met het schrijven van dit boek kon ik alles zelf doen, zonder dat ik iedereen voor mijn karretje hoefde te spannen.”
Een roman schrijven lijkt me totaal iets anders.
“Ik heb wel een fotoroman geschreven, of gemaakt, en daar zit natuurlijk ook een schrijfproces aan vast. Ik kan dus wel nadenken over hoe je een verhaal opzet en waar een plot komt. Maar het klopt dat de uitwerking heel anders is. Uiteindelijk heb ik er vijf jaar over gedaan.”
Het boek handelt over 12 Grindr-dates. Is het autobiografisch?
“Nee, maar ik heb wel personages en situaties als vertrekpunt genomen. Net als de hoofdpersoon ben ik overigens wel van Utrecht naar Amsterdam verhuisd. Met liefdesverdriet.”
Waar verwijst de titel naar?
“Vanilla betekent dat je heel braaf bent in bed. Zacht. Of saai, maar dan niet op een negatieve manier. Zeg maar niet het meest avontuurlijke type.”
Hoe was het om na vijf jaar schrijven klaar te zijn?
“Misschien raar, maar ik vond het heel jammer om uit de wereld van Jip en de andere personen te stappen.”
Ik zag dat Vanilla een mooie plek heeft in de etalage van de Linnaeusboekhandel.
“Dat vind ik leuk om te horen, want toen ik hier woonde kocht ik daar zelf ook mijn boeken.”
Waar kom je nog meer graag?
“In Het Volkshotel, met de hottubs op het dak. De verschillende tenten hier in Oost van de Drie Wijzen uit Oost vind ik ook fijne plekken. En Lola The Green Aardvark, dat is echt een leuke tent.”
Waar ga je graag naartoe als je de stad verlaat?
“Ik ga binnenkort naar Londen voor een concert van de Pet Shop Boys. Ze spelen in de Electric Ballroom, een relatief kleine zaal voor ongeveer 1500 mensen. Ze spelen nu een keer niet hun hits, maar juist de onbekendere nummers, b-kantjes en meer van dat soort dingen. Daar heb ik heel veel zin in.”
